Φαλελάκης για Χατζησάββα: «Το πένθος είναι η δική μου αναπηρία που μου προκαλεί ο θάνατός του»

Ο Κώστας Φαλελάκης ήταν καλεσμένος στο «Καλύτερα Αργά» του Action 24 και μίλησε με την Αθηναΐδα Νέγκα για τον Μηνά Χατζησάββα, το πένθος από τον χαμό του και παραδέχτηκε πως δεν πιστεύει σε τίποτα μεταφυσικό. «Το πένθος το έχω ξεπεράσει γιατί είναι δικό μου, δεν αφορά στον Μηνά, αφορά εμένα, είναι η δική μου αναπηρία που μου προκαλεί ο θάνατός του. Για τον Μηνά ήταν δόξα!

«Είχα σκεφτεί να αποδημήσω»

Οποιαδήποτε αναφορά σε εκείνον μου δίνει τεράστια χαρά. Ένας λόγος που είμαι στη ζωή, είναι ότι μετά την πολιτική τελετή που έγινε ήμουνα σε μια απελπιστική κατάσταση. Όταν πήγα στο σπίτι και έμεινα μόνος, λέω όχι, θα μείνεις εδώ γιατί έχεις πολλή αγάπη πάνω σου. Είχα σκεφτεί να αποδημήσω. Είπα εδώ η ζωή μου τελειώνει, αλλά μετά ντράπηκα που το είπα. Εισέπραξα τόση πολλή αγάπη, αντανακλαστική βέβαια γιατί απευθυνόταν στον Μηνά, αρα ήμουνα κληρονόμος και έπρεπε να διαφυλάξω αυτή την κληρονομιά.

Κάποια στιγμή, κάποιους μήνες μετά την απώλεια, έτυχε να έχουμε μια συνεργασία με την Ελίνα Νικολακοπούλου και διαβλέποντας την κατάστασή μου, μου είπε, “δεν σε φοβάμαι, μην ανησυχείς, έχεις πολλή αγάπη πάνω σου”. Και ποτέ δεν το κατάλαβα, αλλά μετά το διαπίστωσα. Ναι, μ’ αγαπάει ο κόσμος, αγαπήθηκα πάρα πολύ τον Μηνά και κρατάω αυτή την κληρονομιά και αυτή με συντηρεί.

«Η μνήμη των ανθρώπων εορτάζεται, δεν πενθείται»

Με τους ανθρώπους που συναναστράφηκα είτε επαγγελματικά, είτε προσωπικά, είτε με οποιοδήποτε τρόπο, είτε είναι παρόντες, είτε είναι απόντες, συνεχίζω να συνομιλώ μαζί τους, να υπάρχουν, να λογοδοτώ, να χαίρομαι για λογαριασμό τους, να λυπάμαι για λογαριασμό τους.

Είμαι της αντίληψης ότι η μνήμη των ανθρώπων εορτάζεται, δεν πενθείται. Άλλωστε και η θρησκεία η χριστιανική που διέπει την ελληνική κοινωνία, εορτάζει τη μνήμη. Η θρησκεία δεν με αφορά καθόλου. Οτιδήποτε μεταφυσικό με απωθεί απίστευτα και τον Μηνά επίσης. Όταν φεύγουν οι δικοί μας άνθρωποι δεν πάνε πουθενά. Στο μυαλό μας πάνε.

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία, νομίζω στη Θεογονία του Ησιόδου, στην πρώτη κοινωνία του Αιθέρα και των πουλιών, όταν είχαν τον πρώτο τους νεκρό δεν ήξεραν που να τον θάψουν, καθότι αέρας, και αποφάσισαν να τον θάψουν στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και έτσι γεννήθηκε η μνήμη. Η μνήμη δεν είναι ένας ωραίος τόπος αντί τα μάρμαρα; Άλλωστε και ο Μηνάς αποτεφρώθηκε και η τέφρα του σκορπίστηκε σε αγαπημένα του σημεία».